Sunday, October 9, 2011

நீயும் நானும்


பல வருடங்களுக்கு முன்பே
உன்னை அறிந்திருந்தேன்,
பக்கத்தில் எங்கோதான் உன் வீடும்...

நட்பு பாராட்ட நினைத்ததுண்டு
உன்னோடு 
நேரம் இடம் கொடுக்காததால்
புன்னகை மட்டுமே
பரிமாறிச்செல்வேன் - பதிலுக்கு நீயும். 

ஞாயிறு மதியங்களில் என்
சன்னலுக்குப்பின் 
விரிந்துகிடக்கும் மைதானத்தில் 
கால்பந்து ஆடிக்கொண்டிருப்பாய்,
வேர்த்த‌ முகத்தோடு 
தண்ணீரும் கேட்டதுண்டு
சமயங்களில்.

கால்ச‌ட்டை க‌ழிந்து
லுங்கிக்கு மாறிய‌தும் 
காணாம‌ல் போனாய் ப‌டிப்ப‌டியாய்.

பின் எப்போதுமே
பொது கிண‌ற்றின் ம‌ர‌நிழ‌லிலோ,
க‌ட்ட‌ண‌கழிவ‌றையின்
காம்பெள‌ண்டு ஓரமோ,
பால்வாடி பள்ளியின் ப‌டிக‌ட்டுக்களிலோதான்
பார்க்க‌நேர்ந்தது உன்னை 
புகைசூழ‌ந்த‌ இருளில்
அப்போதும் புன்னகைப்பாய் - பதிலுக்கு நானும்.

காலதாமதமான இரவு நேரங்களில்
வெறிகொண்ட மிருகமாய்
வான் நோக்கி
திட்டிக்கொண்டிருப்பாய்
யாரையோ! 
பார்க்காத‌வ‌ன்போல் கடந்துவிடுவேன்
வேக‌மாய்.

நீ
எல்லோரிடமும் சொல்லிக்கொள்வாய்
நான் உன் நண்பன் என்று

நான் 
எவரிடமும் சொன்னதில்லை.






வன்முறை


அம்பெய்தி ஆளைச்சாய்ப்பதில்
உன் திறமை அபாரம்தான்
நீ போர்க்கோலம் பூண்டதாலேயே
பூக்களுமா கவசமிட்டுக்கொள்ளவேண்டும்?

நிமிர்ந்த‌ ந‌டையும்
நேர்கொண்ட‌ பார்வையும்
வீர‌னுக்கு அழ‌குதான்
விருந்தாளியிட‌முமா?

வாள்வீச ‌தெரிந்த‌வ‌னெல்லாம்
வன்முறையை வ‌ழிமொழிந்தால் -
எஞ்ச‌ப்போவ‌து நீயுமில்லை, நானுமில்லை

எனில் பிற‌ற்க்கெதிராய் வில்வளைப்பதில்
ஏன் இத்தனை வேகம்?

நீங்கள் இதையும் விரும்பக்கூடும்